Verslagen Melkproject

 

Verslag van Lilian van Eekelen d.d. 15 februari 2015 

 

Stichting Africare

Zoals u weet, steunen we als ZWO commissies van Oudenbosch en Gastel & Kruisland vanaf 1 januari 2015 deze stichting van Nicole van Elteren met als doel het verminderen van kindersterfte in Afrika. Concreet gebeurt dit momenteel met het melkproject van Nicole in Nkhoma, waarbij zij ondervoede baby’s van groeimelk voorziet, omdat deze veel te duur is voor de mensen daar om aan te schaffen. Als de moeder is overleden of geen borstvoeding kan geven, zouden de baby’s zonder de hulp van Nicole overlijden. Hiernaast helpt zij zoveel mogelijk de armste mensen met het betalen van ziekenhuisrekeningen, het verstrekken van voedsel en het geven van zaden en kunstmest voor een betere oogst. Voor weeskinderen zoekt zij een thuis bij familie en samen met de jeugdzorg zoekt zij ook adoptie gezinnen en momenteel zorgt zij voor 6 kindjes, die zij in haar huis heeft opgenomen. Daarnaast werkt Nicole in het C.C.A.P. missie ziekenhuis, waarmee zij samenwerkt voor de opvang en hulp aan de kinderen. Sinds begin januari is haar moeder Lilian bij haar op bezoek. Van haar kregen we een verslagje van de eerste weken van haar bezoek en graag geven we u hierbij stukjes daaruit door. Éen stuk gaat over de beleving van Lilian bij aankomst in Nkhoma en verder een mooi verslag van de dagindeling van Nicole en daardoor van het werk, dat zij doet.

 

“De eerste paar weken in Nhkoma zitten er al weer op. Het was een periode van omschakelen. En dan bedoel ik niet alleen het verschil in temperatuur maar nog meer het verschil van een rijk westers land naar een straatarm Afrikaans land. Armoede betekent hier dat mensen letterlijk geen eten kunnen kopen voor hun kinderen, laat staan voor zichzelf. Er worden dan ook heel wat ondervoede kinderen in het ziekenhuis opgenomen. Het is een schrijnend probleem. De voorraad maïs, waar men sima (een soort dikke griesmeelpap) van maakt, is al lang op en het duurt nog zeker enkele maanden voor men weer opnieuw kan oogsten. Om een goede oogst te krijgen moet het land bemest worden en moet er kunstmest gestrooid worden maar ook daar hebben de mensen geen geld voor. Dit houdt in dat er vaak maar 2 zakken mais geoogst worden terwijl er met goede bemesting zeker 6 zakken van het land gehaald zouden kunnen worden.”.

 

“Ik heb me deze weken al vaak afgevraagd hoe Nicole het allemaal volhoudt. De eerste baby is vaak om vijf wakker gevolgd door de rest. Dit is overigens een vrij normale tijd in Malawi om op te staan. Het is dan licht en als je geen stroom hebt sta je op wanneer het licht is en ga je naar bed als het donker is. Ze doet de kinderen in bad en kleedt ze aan, sust de ruzietjes en troost waar nodig. Dan maakt ze eten klaar. Om zeven uur komen de twee oppassen en gaat ze naar het ziekenhuis waar vaak al een hele rij mensen op haar zitten te wachten. De een komt weer nieuwe blikken babyvoeding halen en de ander hoopt dat Africare Foundation ziekenhuisrekening wil betalen omdat sommige mensen dit zelf onmogelijk kunnen. Ze voert talloze gesprekken om te kijken hoe de situatie is. Hoe zijn de kindjes er aan toe. Uit welk dorp komen ze. Is er familie die kan helpen. Hoe is de gezondheid van de moeder. Vaak geven ze het laatste restje eten aan hun kinderen en zijn ze zelf ook ondervoed en niet in staat meer om goed voor hun kinderen te zorgen laat staan op het land te werken. Het is een neerwaartse spiraal waarin ze zijn terecht gekomen. Ze probeert te helpen waar ze kan. Deelt babyvoeding, kleding, drinkflessen, zakken likunipala (een soort instant maispap), dekens, zakken mais enz. uit en stopt de kindjes een knuffeltje in de handen. Vaak geeft ze ook nog wat geld zodat de moeder met de fietstaxi of de minibus naar huis komen. Urenlang hebben ze gelopen met vaak twee kinderen. Een op de rug en één voor. Nu hebben ze ook nog al die spullen. Ze zijn verzwakt door het weinige eten en laat ze dan ook nog maar eens heel de weg terug naar huis lopen! Tussen de middag gaat ze naar huis om samen met de kinderen en de oppassen te eten. Zodra ze de poort open doet klinkt het al van ver: “mama, mama”. Er hangen standaard twee kinderen aan haar benen en ze willen alle twee opgetild worden en aandacht hebben. Na het eten vertrekt ze weer naar het ziekenhuis tot vier uur. Dan gaan de oppassen naar school tot zes uur en heeft ze de zorg over vijf kinderen waarvan er één van de oppas is. Omdat Maria en Diana tussen de middag vaak niet meer slapen zijn ze rond deze tijd erg moe en wat kunnen vijf kinderen onder de twee en een half dan veel geluid produceren. Toch wil ze dat de oppassen naar de avondschool gaan want Nicole vindt het belangrijk dat ze hun middelbare school diploma behalen. Ze zitten nu beide in het laatste jaar. Africare Foundation betaalt hun opleiding. Ook betaalt de stichting de opleiding van Josef. Hij gaat overdag naar school. Zijn ouders hebben geen geld om zijn opleiding te betalen. Het is een jongen die totaal geen toekomst had. Hij komt uit een afgelegen dorp en wilde dolgraag naar school. Nicole heeft één kant van haar schuurtje wat op laten knappen zodat hij daar kan slapen en studeren. Hij eet met de pot mee en mag gebruik maken van de douche en toilet. In het andere gedeelte van de schuur wonen de kippen. Ze scharrelen overdag op het erf. Het zijn er inmiddels zoveel, van groot tot klein dat ik de tel kwijt raak. Als tegenprestatie zorgt Josef voor de kippen. Als de kippen groot zijn geeft Nicole een mannetje en een vrouwtje aan een arme familie zodat ze in ieder geval eieren hebben voor de kinderen. Om zes uur wordt er gegeten en gaan de kinderen weer in de teil. Ze krijgen nog een lekkere fles melk en worden in bed gestopt. Nog even knuffelen en dan is het tijd om het huisje weer op orde te brengen”.

 

Wij hopen u hiermee een goede indruk te geven van het goede werk van Nicole.